Flütünüzle bir orkestraya katılmak, piyano eşlikli çalmak veya favori şarkınızın üzerine doğaçlama yapmak istiyorsunuz. Harika! Ancak bunu yapabilmek için bilmeniz gereken ilk ve en önemli şey şudur: Bu parça hangi tonda (makamda)?
Armonik olarak her eser belli bir tonalitenin etrafında döner. Enstrümanlar bu eksende buluştuğunda ortaya ahenkli bir müzik çıkar. Eğer tonu yanlış bilirseniz, bastığınız notalar parçayla uyumsuz olacak ve "yanlış ses" (detone) duyulacaktır.
Bir eserin tonunu bulmak için parçanın tamamını incelemenize gerek yoktur. Cevap, notanın en başında, Sol Anahtarı'nın (Açkının) hemen yanında gizlidir.
Biz buna "Donanım" diyoruz. Donanımda yer alan Diyez (#) veya Bemol (b) sayıları, o eserin kimlik kartıdır.
Müzikteki tüm tonların birbiriyle olan ilişkisini gösteren, müzisyenlerin en büyük yardımcısı olan tablodur. Aşağıdaki görselde, saat yönünde ilerledikçe diyezlerin, saat yönünün tersine gidildikçe bemollerin nasıl arttığını görebilirsiniz.
Tabloyu ezberlemek zaman alabilir. Ancak şu pratik kurallarla notaya bakar bakmaz tonu bulabilirsiniz:
Anahtarın yanında hiç diyez veya bemol yoksa, o eser Do Majör (C) veya onun ilgili minörü olan La Minör (Am) tonundadır.
Kural çok basittir: Sonuncu Diyeze Bak, Yarım Ses Çık.
Burada kural daha da basittir: Sondan Bir Önceki Bemol Tondur.
Her Majör tonun bir de "kardeşi" yani İlgili Minörü vardır ve ikisi aynı donanımı kullanır. Örneğin "Hiç arıza yoksa Do Majör olabilir" dedik ama "La Minör" de olabilir.
Bunu anlamak için parçanın bittiği son notaya (karar sesine) bakmalısınız. Parça "La" sesiyle bitiyorsa La Minör, "Do" sesiyle bitiyorsa Do Majör'dür.
Müzik teorisi geliştikçe enstrüman hakimiyetiniz de artacaktır. Teorik bilginizi pratiğe dökmek için doğru bir flütle çalışmak her zaman avantaj sağlar.
